Ik ben al zolang ik me kan herinneren fan van zombiefilms en -games. Na jarenlang films, series, boeken en games over de ondoden te hebben gezien en gespeeld, dacht ik eigenlijk dat het genre me nog maar weinig kon verrassen. Toch wist No More Room in Hell 2 mijn interesse opnieuw te wekken.
De game heeft een lange ontwikkeling achter de rug. Ontwikkelaar Torn Banner, bekend van de Chivalry-games, heeft de titel jarenlang in early access verder ontwikkeld. In die periode waren er de nodige problemen, waaronder bugs, balansproblemen en keuzes in het ontwerp waar spelers niet altijd enthousiast over waren. Met de uiteindelijke versie lijkt een groot deel daarvan opgelost.
No More Room in Hell 2 is een first-person survival-horrorgame waarin je met maximaal acht spelers samenwerkt. Dat aantal maakt de game meteen interessant. Veel zombie-games richten zich op enorme multiplayergroepen, kleine co-opteams of juist een volledig solo-avontuur. Acht spelers vormen een mooie middenweg: groot genoeg voor teamwork, maar klein genoeg om als groep overzicht te houden.
De belangrijkste missies spelen zich af op grote kaarten in Pennsylvania. Je trekt met je team door verschillende omgevingen, zoals bossen, woonwijken en stedelijke gebieden. Onderweg moet je opdrachten uitvoeren en proberen met zoveel mogelijk teamleden levend het einde te bereiken. De kaarten geven je bovendien behoorlijk wat ruimte om zelf je route te bepalen.
Vooral de sfeer is sterk. De game haalt duidelijk inspiratie uit klassieke zombiefilms. Zombies komen bijvoorbeeld uit graven, breken door ramen en deuren en dwalen door begraafplaatsen. Hoewel de consoleversie grafisch wat minder indrukwekkend is dan de pc-versie, blijft de wereld overtuigend en dreigend aanvoelen.
Een van de leukste soorten missies begint met spelers die verspreid over de map worden geplaatst. Je begint dan alleen en moet je teamgenoten tijdens het verkennen terugvinden. Dat zorgt voor een sterk gevoel van eenzaamheid en gevaar. Juist dat langzame tempo en de constante dreiging passen goed bij het klassieke zombiegevoel dat de game probeert neer te zetten.
De zombies zelf zijn voornamelijk langzaam, maar daardoor zeker niet ongevaarlijk. Zelfs één zombie kan problemen veroorzaken. Ze zijn taai en uitschakelen kost tijd. Met een melee-wapen moet je vaak meerdere keren toeslaan, waarbij aanvallen op het hoofd het meest effectief zijn. Je kunt ze ook met scherpe wapens verminken door bijvoorbeeld ledematen uit te schakelen.
Gevechten draaien daarnaast sterk om je uithoudingsvermogen. Rennen en speciale aanvallen kosten stamina, waardoor je niet zomaar eindeloos kunt vluchten of slaan. Dat zorgt voor interessante keuzes. Soms lijkt wegrennen de beste optie, maar als je daardoor zonder energie bij een nieuwe groep zombies aankomt, maak je het jezelf alleen maar moeilijker.
Een bijzonder onderdeel is het infectiesysteem. Je kunt tijdens een missie besmet raken en uiteindelijk zelf in een zombie veranderen. Nog interessanter is dat je na je transformatie een snellere zombie wordt en tijdelijk de controle over je personage verliest. Daarmee kun je vervolgens juist je voormalige teamgenoten aanvallen.
Dit zorgt voor opvallend veel spanning binnen een groep. Besmette spelers kunnen medicijnen gebruiken om de infectie tijdelijk onder controle te houden, maar die medicijnen zijn schaars. Een speler kan ervoor kiezen zijn pillen met een teamgenoot te delen, maar kan ze ook voor zichzelf houden. Een besmette speler kan de infectie bovendien verbergen en proberen tijd te winnen, of juist afstand nemen om anderen te beschermen.
Daardoor ontstaan situaties die rechtstreeks uit een zombiefilm lijken te komen: vertrouw je elkaar nog wanneer iemand mogelijk besmet is? En wanneer is het verstandiger om jezelf op te offeren?
De spanning wordt nog groter door het permadeath-systeem. Op de hogere moeilijkheidsgraden betekent doodgaan dat je je personage daadwerkelijk kwijtraakt. Nieuwe personages krijgen willekeurige eigenschappen en een achtergrond, waarna je ze tijdens succesvolle missies kunt ontwikkelen. Door levels te behalen ontgrendel je vaardigheden waarmee je een personage steeds meer kunt aanpassen aan je favoriete speelstijl.
Het is dan ook behoorlijk spannend om met een personage waar je tientallen uren in hebt gestoken opnieuw een missie te beginnen. Zeker omdat de missies vaak een half uur tot een uur duren. Gelukkig zijn er mogelijkheden om eerder uit een missie te ontsnappen. Je kunt zelfs alleen vertrekken wanneer je denkt dat de situatie hopeloos wordt. Het nadeel is dat je dan geen XP voor die missie krijgt, maar je personage blijft tenminste leven.
De melee-combat werkt goed en draagt bij aan het gevoel dat je daadwerkelijk moet vechten om te overleven. Het schieten is daarentegen een stuk minder sterk, vooral met een controller. De aim assist voelt niet altijd betrouwbaar en het richten op het hoofd van zombies kan lastig zijn. Daardoor verspil je regelmatig munitie aan lichaamsschoten.
Dat is overigens niet altijd een groot probleem, want schieten is vaak helemaal niet de beste oplossing. Geluid trekt namelijk zombies aan. Een luid geweer gebruiken kan daardoor een kleine situatie snel veranderen in een enorme zombie-aanval. Sommige missies kun je daarom grotendeels of zelfs volledig met melee-wapens doorlopen.
Samenwerken is essentieel. Naarmate een missie vordert, wordt het steeds moeilijker om alleen te overleven. Een teamgenoot die op het juiste moment een bijna omsingelde speler helpt, kan het verschil maken tussen leven en dood. Tegelijkertijd kan egoïstisch gedrag van andere spelers behoorlijk frustrerend zijn. Maar juist dat voelt eigenlijk passend bij een zombie-apocalyps: iedereen probeert te overleven, terwijl samenwerken uiteindelijk noodzakelijk blijft.
De nieuwe controllerondersteuning brengt wel enkele problemen met zich mee. De menu’s voelen soms onhandig en onduidelijk aan. De cursor kan verdwijnen, waardoor het lastig wordt om precies te weten waar je iets selecteert. In het hoofdmenu is dat vooral vervelend, maar tijdens een missie kan het daadwerkelijk irritant worden wanneer je snel iets moet aanpassen.
Naast de belangrijkste Objective-modus is er ook een survivalmodus waarin je tegen steeds grotere golven zombies vecht. Die modus is minder interessant dan de campagne, maar werkt prima wanneer je een kortere speelsessie wilt. Je kunt er bovendien uitdagingen voltooien en personages sneller laten levelen.
Uiteindelijk voelt No More Room in Hell 2 als een combinatie van verschillende sterke elementen uit eerdere zombiegames. Het heeft de spanning en het risico van games waarin je je personage echt kunt verliezen, gecombineerd met de coöperatieve gameplay van klassieke teamgerichte zombie-games.
Het spel is zeker niet perfect. Vooral het schieten met een controller en enkele menuproblemen houden het tegen om echt tot de absolute top van het genre te behoren. Toch weet No More Room in Hell 2 iets voor elkaar te krijgen wat tegenwoordig niet vanzelfsprekend is: ondanks tientallen jaren aan zombie-games voelt het nog steeds verrassend, spannend en fris aan.