De terugkeer van City Hunter is vanuit historisch oogpunt best bijzonder. De game verscheen oorspronkelijk in 1990 voor de PC Engine en is gebaseerd op de bekende manga en anime rond Ryo Saeba. Dat zo’n relatief obscure titel opnieuw beschikbaar wordt gemaakt, is absoluut iets om toe te juichen. Helaas blijkt al snel dat de game zelf een stuk minder indrukwekkend is dan de naam en geschiedenis erachter.
In de basis is City Hunter een ouderwetse 2D action-platformer waarin je met Ryo door verschillende levels trekt. Vijanden komen van alle kanten op je af en proberen je met vuurwapens of aanvallen van dichtbij uit te schakelen. Je beschikt zelf over een pistool en moet je een weg banen door vier verschillende missies.
Het probleem zit vooral in de manier waarop de levels zijn opgebouwd. Op papier lijken de gebieden eenvoudig, maar regelmatig weet je simpelweg niet waar je naartoe moet. Je loopt door gangen, gaat trappen op en af en probeert verschillende deuren uit. Veel deuren leiden nergens heen, terwijl je soms een specifieke deur nodig hebt om verder te komen. Omdat duidelijke aanwijzingen ontbreken, voelt het regelmatig alsof je gewoon aan het gokken bent.
Dat kan behoorlijk frustrerend worden. Je moet namelijk onthouden welke deuren je eerder hebt bezocht en welke pas toegankelijk worden nadat je bijvoorbeeld een sleutel hebt gevonden. Een eenvoudige kaart of iets meer visuele informatie had hier enorm geholpen. De game probeert je zo op een ouderwetse manier te laten ontdekken, maar dat voelt anno 2026 eerder omslachtig dan uitdagend.
Ook de vijanden zorgen soms voor irritatie. Wanneer je een ruimte verlaat, kan er direct een vijand klaarstaan om je aan te vallen. Vooral tijdens je eerste speelsessie, wanneer je nog niet weet wat je kunt verwachten, leidt dat regelmatig tot onvermijdelijke schade. Gelukkig beschikt deze nieuwe versie over een rewind-functie, waardoor je fouten gemakkelijk kunt terugdraaien.
De sfeer uit de oorspronkelijke City Hunter-franchise komt bovendien maar beperkt terug. De anime staat bekend om zijn humor, actie en de nogal ondeugende persoonlijkheid van Ryo. In de game is daar maar weinig van te merken. De dialogen zijn beperkt en er zijn nauwelijks echte cutscenes. De typische ondeugendheid van Ryo is wel aanwezig. Verspreid over de levels zijn vrouwen te vinden die voor een gezondheidsbonus zorgen. Het is een opvallend element dat duidelijk uit het bronmateriaal afkomstig is, al voelt het tegenwoordig behoorlijk gedateerd aan.
Ook als moderne heruitgave stelt City Hunter enigszins teleur. Er is een CRT-filter voor wie de originele uitstraling wil nabootsen en je kunt de beeldverhouding aanpassen. Maar opvallend genoeg kun je de besturing niet aanpassen. Op de PS5 voelt de standaardindeling bovendien vreemd aan, waardoor het gebrek aan remapping extra jammer is.
De extra’s zijn vooral gericht op de echte fans. Zo kun je verschillende spelmodi spelen, waaronder een moeilijkere variant. Daarnaast zijn er digitale versies van de originele gameverpakking en handleiding te bekijken. Er is ook een galerij met afbeeldingen uit de anime en een muziekspeler met de soundtrack. Leuk voor verzamelaars en liefhebbers van City Hunter, maar het pakket voelt wel vrij beperkt aan.
Daar komt de prijs nog bij. Voor een game die je in ongeveer één tot twee uur kunt uitspelen en die qua gameplay behoorlijk gedateerd is, voelt de vraagprijs aan de hoge kant. Zeker wanneer je kijkt naar andere retroheruitgaven die voor hetzelfde geld aanzienlijk meer content of meerdere games aanbieden.
Toch verdient de release enige waardering. Het is goed dat oude en minder bekende games opnieuw worden uitgebracht en daardoor niet volledig in de vergetelheid raken. Voor liefhebbers van de City Hunter-manga en anime kan deze release daarom interessant zijn, vooral vanuit historisch perspectief.
Als je echter vooral op zoek bent naar een goede retro actiongame, zijn er tegenwoordig veel betere alternatieven. City Hunter is vooral een titel voor de echte fans en verzamelaars. Voor iedereen die minder binding heeft met de franchise, is de beperkte speelduur, gedateerde gameplay en relatief hoge prijs moeilijk te rechtvaardigen.
Conclusie: een interessante terugkeer voor fans en liefhebbers van gamegeschiedenis, maar als game zelf heeft City Hunter de tand des tijds helaas niet bijzonder goed doorstaan.