Met de eerdere A Plague Tale-games liet Asobo Studio al zien dat het sterke verhalen en interessante personages kan combineren met een indrukwekkende wereld. De games wisten zich bovendien te onderscheiden van de enorme openwereldtitels die de afgelopen jaren steeds groter werden. Waar de vorige delen soms nog wat stroef aanvoelden qua gameplay, laat Resonance: A Plague Tale Legacy zien dat de studio ook op dat vlak flinke stappen heeft gezet.
In Resonance kruip je in de huid van Sophia, een piratenkoningin die spelers van A Plague Tale: Requiem al kennen. Het verhaal speelt zich eerder in haar leven af. Als kind verbleef Sophia in een weeshuis waar ze door nonnen werd blootgesteld aan een bijzonder gif. Hierdoor kreeg ze visioenen van een mysterieus eiland waarop een enorm wezen rondliep.
Wanneer haar vader, de leider van een groep huurlingen en plunderaars, haar bevrijdt, besluit de groep op zoek te gaan naar het eiland uit haar visioenen. Ze hopen daar niet alleen waardevolle schatten te vinden, maar mogelijk ook een manier om Sophia van haar aandoening te genezen.
Het eiland blijkt het oude Kreta te zijn, bekend uit de Griekse mythologie. Hoewel de Minoïsche beschaving in de veertiende eeuw al lang verdwenen is, zijn de overblijfselen daarvan nog aanwezig. Denk aan oude ruïnes, het beroemde labyrint en de vloek die ermee verbonden is.
Naarmate Sophia verder het labyrint binnendringt, worden haar visioenen steeds heftiger. Ze krijgt herinneringen en beelden te zien die verband houden met Theseus, de legendarische held die volgens de mythe de Minotaurus versloeg. Resonance gebruikt deze bekende mythe als basis, maar geeft er vervolgens een eigen draai aan. Daardoor blijft het verhaal interessant, zelfs wanneer je bekend bent met het oorspronkelijke verhaal.
Een sterk verhaal en interessante personages
Net als bij de vorige games is het verhaal een van de grootste pluspunten. Al snel wordt duidelijk wat Sophia te verliezen heeft en waarom haar zoektocht belangrijk is. Tegelijkertijd gaat de game iets minder zwaar om met ellende dan vooral Requiem deed.
Sophia en Theseus krijgen nog steeds genoeg moeilijke situaties en trauma’s voor hun kiezen, maar de game blijft er niet eindeloos bij stilstaan. Hierdoor blijft het verhaal beter in beweging en voelt het tempo prettiger aan.
Sommige plotwendingen zijn redelijk voorspelbaar, maar er gebeurt zoveel dat het verhaal interessant blijft. Bovendien weet de game de gebeurtenissen steeds verder op te bouwen. Wanneer je denkt dat een situatie niet veel erger kan worden, weet Resonance toch weer een nieuwe ontwikkeling toe te voegen zonder dat het ongeloofwaardig wordt.
De Minotaurus zorgt voor spanning
Omdat de zwarte rattenplaag op het verlaten eiland geen grote rol speelt, neemt de Minotaurus de functie van het bovennatuurlijke gevaar over. Het monster werkt op een vergelijkbare manier als de ratten uit de eerdere games: het is gevaarlijk in het donker en heeft een zwakke plek voor licht.
Het grote verschil is dat de Minotaurus veel doelgerichter achter Sophia aan gaat. Je kunt hem niet simpelweg verslaan. In plaats daarvan moet je ervoor zorgen dat je niet wordt gevonden. Verstoppen, vluchten en je sporen uitwissen zijn de belangrijkste manieren om te overleven.
Na verloop van tijd leer je hoe het monster reageert en wordt het minder onvoorspelbaar. Toch blijven de confrontaties spannend dankzij het leveldesign, de donkere sfeer en vooral het angstaanjagende uiterlijk van de Minotaurus. Het monster voelt daardoor als een vijand die gemakkelijk tussen bekende horroriconen zou kunnen staan.
Betere actie
Buiten de confrontaties met de Minotaurus speelt stealth een kleinere rol dan in de vorige games. Sophia is namelijk een veel sterkere en fysiekere protagonist dan Amicia.
Ze heeft een zwaard waarmee ze kan aanvallen en verdedigen en een dolk waarmee ze vijanden definitief kan uitschakelen. Het vechtsysteem draait vooral om aanvallen blokkeren, pareren en de verdediging van vijanden breken.
Nieuwe vijandtypes en extra vaardigheden zorgen na verloop van tijd voor wat meer variatie. Toch verandert de basis van de gevechten niet enorm. Vooral de stukken waarin je als Theseus speelt voelen eenvoudiger aan, omdat je daar niet over dezelfde upgrades beschikt.
Toch is de combat een duidelijke verbetering ten opzichte van de vorige Plague Tale-games. De besturing voelt veel directer en soepeler. Het systeem is misschien niet bijzonder vernieuwend, maar het werkt goed en past bij de meer fysieke speelstijl van Sophia.
Verkennen en puzzelen
Ook het ontdekken van de omgeving en het oplossen van puzzels blijven belangrijke onderdelen. Resonance is geen openwereldgame, maar een vrij lineair avontuur waarin je onderweg verborgen voorwerpen en zijpaden kunt ontdekken.
Sommige collectibles geven bovendien kleine voordelen tijdens het spelen. Deze geluksvoorwerpen kunnen bijvoorbeeld de kans vergroten dat je een pijl ontwijkt of geven je wat meer ruimte bij het uitvoeren van een parry. Leuk is dat de voorwerpen ook daadwerkelijk zichtbaar worden op Sophia, bijvoorbeeld als extra armband of accessoire.
De puzzels zijn niet extreem moeilijk, maar ze zorgen er wel voor dat je zelf moet nadenken. Vaak moet je informatie uit Sophia’s notitieboek vergelijken met wat je in de omgeving ziet. Daardoor voelt het alsof je zelf de oplossing ontdekt in plaats van dat het spel je voortdurend vertelt wat je moet doen.
Kom je er niet uit, dan kun je om een hint vragen. De game geeft je die hulp pas wanneer je er zelf om vraagt, waardoor je niet constant wordt onderbroken door personages die de oplossing alvast verklappen.
Een paar oude problemen blijven bestaan
Ondanks de verbeteringen heeft Resonance nog enkele zwakke punten. De lineaire opbouw kan soms wat ouderwets aanvoelen. Vooral wanneer de game je met onzichtbare muren, obstakels of andere trucjes duidelijk binnen een bepaalde route probeert te houden.
Dat is jammer, want de wereld ziet er prachtig uit en voelt daardoor soms kleiner en minder vrij dan hij daadwerkelijk zou kunnen zijn.
Ook de relatief beperkte schaal van de game is af en toe merkbaar. Resonance voelt als een zogenaamde AA-game: een titel met een kleiner budget dan grote producties als The Last of Us.
Dat betekent niet dat de game er slecht uitziet — integendeel. Voor een relatief klein team is het technische resultaat indrukwekkend. Wel zijn er enkele momenten waarop de framerate wat inzakt of objecten zichtbaar door elkaar heen bewegen. Deze problemen zijn meestal klein en verpesten de ervaring niet, maar ze zijn wel merkbaar.
Eindoordeel
Resonance: A Plague Tale Legacy behoudt vrijwel alles wat de eerdere games sterk maakte: een meeslepend verhaal, goed uitgewerkte personages, een sfeervolle wereld en een bijzondere bovennatuurlijke dreiging.
Tegelijkertijd heeft Asobo Studio duidelijk geleerd van de kritiek op de vorige delen. Het verhaal is beter in balans en blijft minder lang hangen in ellende en trauma. Daardoor ligt het tempo hoger. Ook de actie is flink verbeterd en voelt dankzij de soepelere besturing eindelijk echt prettig aan.
De game heeft niet hetzelfde budget als grote avonturengames zoals The Last of Us of recente Indiana Jones-titels. Toch laat Resonance zien dat een kleinere productie inhoudelijk en qua sfeer prima kan concurreren met veel grotere games.
IGN geeft Resonance: A Plague Tale Legacy een 9/10. De game wordt daarmee gezien als een zeer sterke opvolger die de vertrouwde kwaliteiten van de serie combineert met betere actie en een strakkere spelervaring.
Pros
- Sterk en meeslepend verhaal
- Goed uitgewerkte en interessante personages
- Prachtige graphics en sfeervolle omgevingen
Cons
- De lineaire structuur voelt soms ouderwets aan
- Combat is niet bijzonder vernieuwend
- Af en toe framedrops