Een nieuwe richting voor de serie, met een ijzersterke sfeer maar enkele frustrerende momenten.
De Silent Hill-serie heeft de afgelopen tijd een sterke comeback gemaakt. Na het succes van de remake van Silent Hill 2 en het bijzondere Silent Hill f kiest Konami met Silent Hill: Townfall opnieuw voor een andere aanpak. De game weet vooral indruk te maken met zijn mysterieuze verhaal, beklemmende sfeer en sterke geluiden, al zijn er ook momenten waarop de game behoorlijk op mijn zenuwen werkte.
Een mysterieuze start
In Townfall kruip je in de huid van Simon, die in 1996 wakker wordt in het water vlak bij het kleine Schotse eiland St. Amelia. Al snel blijkt dat er iets niet klopt. Het dorp is verlaten, een dikke mist beperkt het zicht en vreemde geluiden komen vanuit alle richtingen.
Wanneer Simon een groot monument uit de mist ziet verschijnen, ontstaan er alleen maar meer vragen. In het dorp liggen protestborden tegen C.E.G. en wordt gesproken over grote verliezen. Wat is hier precies gebeurd? Waarom is Simon hier terechtgekomen en welke rol speelt hij in deze vreemde gebeurtenissen?
Het verhaal geeft bewust niet meteen alle antwoorden. Je moet zelf goed opletten, aanwijzingen verzamelen en verschillende gebeurtenissen met elkaar verbinden. Dat zorgt ervoor dat je voortdurend nieuwsgierig blijft.
Een beklemmend perspectief
Een van de grootste veranderingen is dat Townfall vanuit de eerste persoon wordt gespeeld. Dat kennen we al van Silent Hill 4: The Room, maar hier werkt het perspectief bijzonder goed.
Doordat alles zich recht voor je neus afspeelt, voelt de omgeving veel intiemer en dreigender. Je ziet bovendien minder van wat er naast en achter je gebeurt. Dat zorgt ervoor dat je nooit helemaal weet wat zich in je omgeving bevindt.
Vooral het geluid speelt hierbij een enorme rol. Voetstappen, vreemde geluiden en andere subtiele audio zorgen ervoor dat je constant op je hoede bent. Zelfs Simons eigen hartslag wordt hoorbaar en voelbaar, waardoor de spanning nog verder wordt opgevoerd.
Ik merkte regelmatig dat ik even wilde stoppen om tot rust te komen. De game weet je namelijk behoorlijk ongemakkelijk te laten voelen.
Niet elk gevecht hoef je aan te gaan
De monsters die St. Amelia teisteren, maken die spanning alleen maar groter. Hun eerste verschijningen zijn bijzonder goed uitgevoerd en weten echt voor een schrikreactie te zorgen.
Vecht je toch, dan doe je dat meestal met eenvoudige wapens zoals een houten balk. Die wapens slijten bovendien en genezende voorwerpen zijn schaars. Daardoor voelt ieder gevecht riskant.
Vaak is het daarom verstandiger om een vijand gewoon te ontwijken. Ik zat regelmatig gehurkt door gangen te lopen, om iedere hoek voorzichtig te kijken en mezelf te verstoppen wanneer dat nodig was.
Ook kun je vijanden afleiden. Zo kun je bijvoorbeeld een fles of steen gooien om hun aandacht ergens anders naartoe te trekken. Daarnaast kun je bepaalde alarmen gebruiken om monsters weg te lokken. Hierdoor draait de gameplay niet alleen om vechten, maar vooral om slim omgaan met gevaar.
De CRTV is een interessante toevoeging
Een van de leukste nieuwe ideeën in Townfall is de draagbare CRTV die Simon bij zich draagt. In eerdere Silent Hill-games waarschuwde een radio je wanneer er gevaar in de buurt was. Hier heeft Konami dat concept op een creatieve manier uitgebreid.
Met de televisie kun je verschillende frequenties zoeken. Soms krijg je daardoor beelden uit het verleden te zien die belangrijke aanwijzingen bevatten. De functie is echter vooral handig om monsters op te sporen.
Wanneer je een vijand hebt gevonden, kun je via de CRTV ongeveer bepalen waar het wezen zich bevindt. Je kunt maar één vijand tegelijk volgen, waardoor je nog steeds goed moet blijven luisteren en opletten.
Af en toe moet je de televisie bovendien met je controller afstellen om een frequentie goed te kunnen ontvangen. Het is een simpel idee, maar het werkt verrassend goed. Juist omdat de functie niet constant wordt gebruikt, blijft het speciaal wanneer je hem nodig hebt.
Een verhaal dat je zelf moet ontrafelen
Over het verhaal zelf wil ik niet te veel verklappen. Townfall vertelt zijn verhaal op een interessante manier en laat je gebeurtenissen vanuit meerdere perspectieven meemaken.
De wereld waarin Simon terechtkomt voelt steeds vreemder. Situaties kunnen plotseling veranderen en de game laat regelmatig behoorlijk heftige beelden zien. De body horror kan intens zijn, maar de game weet ook wanneer hij juist iets moet achterhouden.
Dat laatste werkt goed. Niet alles wordt direct uitgelegd. Je krijgt stukjes informatie en moet vervolgens zelf bepalen hoe alles met elkaar samenhangt. Daardoor blijf je tijdens het spelen nadenken over wat er werkelijk aan de hand is.
Het acteerwerk helpt daarbij. Vooral Zoë komt overtuigend over. Hoe meer informatie je verzamelt, hoe meer vragen er ontstaan. Dat geldt niet alleen voor het verhaal, maar ook voor de manier waarop de game zijn gameplay aan je presenteert.
Soms raak je de weg kwijt
Het feit dat Townfall veel vertrouwen heeft in de speler, heeft echter ook een nadeel. Soms wordt simpelweg niet duidelijk genoeg wat je volgende stap moet zijn.
Ik heb meerdere keren lange tijd rondgelopen omdat ik een klein detail had gemist. Vervolgens probeerde ik allerlei voorwerpen en mogelijke interacties uit in de hoop dat ik ergens verder kon.
Bij de meeste puzzels werkt het juist erg goed. De oplossingen voelen dan logisch en ontstaan op een natuurlijke manier. Maar sommige puzzels dwongen me uiteindelijk om gewoon verschillende mogelijkheden uit te proberen totdat ik toevallig de juiste oplossing vond.
Ook bepaalde achtervolgingsmomenten hadden hier last van. In een van de spannendste delen word je achtervolgd door een wezen dat je niet kunt verslaan. De eerste keer is dat ontzettend spannend. Je probeert voorzichtig vooruit te komen en ervoor te zorgen dat het monster je niet ziet.
Word je toch ontdekt, dan volgt er een directe dood en moet je het hele stuk opnieuw doen. Na een paar pogingen verdwijnt de spanning echter en maakt de situatie vooral plaats voor frustratie.
Een sfeervolle nachtmerrie
Grafisch weet Townfall gelukkig veel goed te maken. Op een PlayStation 5 Pro ziet de game er in 4K indrukwekkend uit, hoewel je het met 30 frames per seconde moet doen.
Voor deze game vind ik dat overigens geen groot probleem. De gameplay is relatief langzaam en draait vooral om verkennen, spanning en sfeer. Een extreem hoge framerate is daardoor minder belangrijk.
Vooral de mistige omgeving van St. Amelia ziet er indrukwekkend uit. Het gebruik van rood licht is daarnaast een slimme manier om je subtiel door de omgeving te sturen zonder voortdurend pijlen of andere aanwijzingen op je scherm te zetten.
Ook de andere locaties maken indruk. Zo bezoek je onder andere een vervallen ziekenhuis en bizarre werelden die steeds meer aan een nachtmerrie doen denken. Er hangt voortdurend een soort Lovecraftiaanse dreiging over de game.
De soundtrack en het geluid maken het geheel compleet. Vreemde frequenties, monsterlijke geluiden en subtiele achtergrondgeluiden zorgen ervoor dat je je eigenlijk nooit helemaal veilig voelt. Juist daarom hebben de momenten waarop de muziek echt naar voren komt extra veel impact.
Het oordeel
Silent Hill: Townfall durft duidelijk iets anders te doen en dat pakt grotendeels goed uit. De overstap naar een eerstepersoonsperspectief zorgt voor een veel directere en intensere horrorervaring. In combinatie met het uitstekende audiodesign levert dat een behoorlijk beklemmende sfeer op.
Ook het verhaal is interessant. De game geeft je genoeg informatie om nieuwsgierig te blijven, maar laat tegelijkertijd veel aan jezelf over. Het voelt daardoor alsof je samen met Simon probeert te begrijpen wat er precies in St. Amelia is gebeurd.
De combat is spannend, maar vooral omdat je jezelf niet altijd kunt redden met geweld. Wapens slijten, genezende voorwerpen zijn beperkt en vijanden kunnen behoorlijk gevaarlijk zijn. Daardoor zijn sluipen en slim gebruikmaken van de CRTV vaak de beste strategie.
Helaas kan de vrijheid van de game soms tegenwerken. Vooral wanneer je niet weet wat je over het hoofd hebt gezien, kan het eindeloos rondlopen behoorlijk frustrerend worden. Ook bepaalde achtervolgingen verliezen hun spanning wanneer je ze meerdere keren moet herhalen.
Toch blijven vooral de sfeer, het geluid, het mysterie en de unieke gameplay-elementen hangen. Silent Hill: Townfall is misschien niet op ieder vlak perfect, maar het is absoluut een interessante nieuwe richting voor de serie en weet regelmatig een beklemmende nachtmerrie neer te zetten.
