The End of the Sun is een first-person fantasygame met een sterk Slavisch tintje. In plaats van een traditionele actiegame krijg je een mysterie voorgeschoteld waarin vuur, herinneringen en het verleden centraal staan.
Je speelt als een Ashter, een soort magiër die op zoek gaat naar een verdwenen feniks. Tijdens je zoektocht trek je door een sfeervolle, natuurlijke omgeving en probeer je aan de hand van aanwijzingen te ontdekken wat er met de feniks is gebeurd. Door bepaalde vuren opnieuw aan te steken, krijg je herinneringen uit het verleden te zien. Deze scènes geven steeds nieuwe informatie en kunnen je bovendien naar voorwerpen of kleine puzzels leiden.
Het idee achter deze gameplay is interessant. Je verzamelt als het ware stukjes van het verleden en probeert daar zelf een verhaal van te maken. De game heeft daardoor meer weg van een detective-avontuur dan van een traditionele fantasygame. De puzzels blijven over het algemeen vrij eenvoudig, waardoor het vooral draait om ontdekken en het verhaal volgen.
Waar The End of the Sun absoluut indruk maakt, is de presentatie. De omgevingen zien er prachtig uit en vooral de belichting, bomen, landschappen en wisseling van seizoenen komen goed uit de verf. De wereld voelt natuurlijk en realistisch aan. Visueel is dit dan ook zonder twijfel een van de sterkste kanten van de game.
Helaas wordt die mooie wereld niet altijd optimaal benut. Je brengt namelijk behoorlijk wat tijd door met simpelweg rondlopen. Grote delen van de omgeving voelen leeg aan en er zijn maar weinig dingen waarmee je daadwerkelijk kunt communiceren. Daardoor kan het tempo behoorlijk laag komen te liggen.
De game maakt duidelijk dat het vooral een rustige ervaring wil zijn, maar voor mij werkte dat niet altijd. Het voortdurend wandelen door de omgeving en zoeken naar het volgende doel werd na verloop van tijd eerder vermoeiend dan ontspannend. De eenvoudige puzzels en beperkte interactie helpen daar niet echt bij.
Ook de interface vond ik minder geslaagd. Grote icoontjes en andere UI-elementen vallen behoorlijk op en passen naar mijn mening niet altijd bij de prachtige natuurlijke omgeving. Hetzelfde geldt voor sommige karakterontwerpen, die minder overtuigend zijn dan de wereld waarin ze rondlopen.
Het concept achter The End of the Sun spreekt zeker tot de verbeelding. De combinatie van Slavische folklore, mysterie, herinneringen en een veranderende wereld is interessant. Ook het verhaal en de dialogen zijn op zichzelf prima. Toch wist de manier waarop het verhaal wordt verteld mij uiteindelijk niet voldoende te boeien.
Voor spelers die houden van rustige walking simulators, het ontdekken van omgevingen en langzaam ontrafelen van een mysterie, kan The End of the Sun zeker interessant zijn. Wie echter op zoek is naar veel actie, interactie of een hoog tempo, zal waarschijnlijk minder enthousiast worden.
Voor mij wegen de prachtige graphics en het interessante uitgangspunt uiteindelijk niet op tegen het trage tempo en de beperkte gameplay. The End of the Sun is zeker geen slechte game, maar de rustige manier waarop alles wordt gebracht wist mij persoonlijk onvoldoende vast te houden.